Just another weblog

Google le rinde homenaje a los 55 años de la conquista del monte Everest. Maio 30, 2008

Filed under: Historical — looking4good @ 3:13 am

Por Mónica – Moderadora A. Latina

Hoy se cumplen 55 años desde que Sir Edmund Percival Hillary y Sherpa Tenzing Norgay lograron coronar por primera vez al Everest, una de las montañas más altas del mundo. Para ser más preciso, fue un 29 de Mayo de 1953.Está montaña ha sido todo un reto para los escaladores profesional, ha cobrado cientos de vidas aventureras, que sin duda es el precio por intentar conquistarla. Su altura es de aproximadamente 8, 850 metros sobre el nivel del mar.Google ha lanzado un logotipo en honor de la gran hazaña, la cual nos deja en claro que “todo es posible”, siempre y cuando uno se lo proponga.Los personajes dibujados que aparecen en el logo son “Sir Edmun” y “Tenzing Norgay” en su momento de gloria. Puede parecer bastante Increíble pero Norgay significa “Afortunado“.

Harsh course of natureIs a remote peninsula with great archaeological and environmental importance really a suitable site for a golf course and resort Maio 6, 2008

Filed under: Historical,Life,Nature,Photos,Tourism — looking4good @ 8:03 pm


My Name Is Rey Abao-Dacalos Maio 3, 2008

Filed under: Beliefs,Historical,Life,Rights — looking4good @ 5:02 pm

My real name is Rey Anthony Abao-Dacalos but my birth certificate says Rey Abao-Dacalos only. I was born 12:10am on June 18, 1974, but my birth certificate says June 17, 1974. Typo or human error? Whatever…

I was born at Sacred Heart Hospital in Cebu City, baptized at Toledo City Parish – the San Juan De Sahagun and spent my childhood years at Atlas Mining Consolidated Mining Corporation, DAS, Lutopan, Toledo City. I had my primary education (and my growing years) at Andres Soriano Memorial School (ASMS) from Grade 1 to Grade 6. It was this time that my IQ was pegged at 120!

I never graduated elementary as I jump-shipped from Grade 6 to 1st Year High. ASMS had Grade 7 then (and still has now!) and my family has to move out from the ‘little Baguio’ of Cebu as I was about to take the next step, seeking for greener pastures. (

I had my secondary education at Don Bosco Technical High School at the age of 11, spent one year at Don Bosco Seminary for Brotherhood, played soccer, volleyball, horn for a brass band and graduated as a mediocre student. Luckily, I passed all my subjects during my senior year.

Puberty years at the southside, in a place where I was surrounded by cousins, relatives and street-smarts in our ancestral lot. I was one of those ‘seen’ kids and yes, I was just being a kid! No restrictions. With my father working abroad, I was such in a liberty to go beyond what was expected of me.

I entered college at the age of 15, started with the course BS Computer Engineering for two (2) years then shifted to BS Business Administration and had a happy-go-lucky college life that took me five (5) years to finish a 4-year course. But in between, I worked as a Service Crew-Trainor at Jollibee-Mango, Store Marketing Assistant at Jollibee-SM City Cebu and Special Events Coordinator-Account Executive for 92.3 Killer Bee – Cebu, earning a measly allowance for my own consumption.

I was a member of a band, playing keyboards for 3rd Edition and Opus X. I’m a big fan of LOCAL GROUND and I would prefer old school rock-n-roll!

I was never hooked on drugs but I tried it once out of curiosity and I didn’t like it. I don’t drink that much as one (1) bottle will make my world go round and I had my smoking days during the first two (2) years of my college. USC-TC was a haven.

Finishing college, I had my first ‘real’ job at San Miguel Corporation – Beer Division. Spent the first few months as Trade Marketing Assistant for Non-Alcoholic Beverage covering Visayas and Mindanao then at National level, based at the SMC Head Office in Ortigas Center, Mandaluyong City.

In between, I spent Holy Week in Baguio City and noticed how people there celebrate. Not your usual I should say. Parties and events here and there. Outdoor concerts up and about. Celebration of mournings! That could well describe it. And somehow it crossed my mind – can I do this in Cebu? Alas – Bantayan Island!

Some months after, I was given the opportunity to fill-in a slot for Trade Promotions and Merchandising Assistant for Cebu-South, then for Cebu-North, based in Mandaue City. This is where my ‘glamorous and notorious’ life kicked-off! Events was my game. Party was my name! To cut the story short, I resigned from the company after seven (7) years of fruitful and ‘not-so-anomalous’ and mutually beneficial labor. I had my moments. I had my time.

Spent Holy Week in Bantayan Island from 2000 – 2004 because of work. Yes! Through those years, I did crazy things in that island but I made it a point to visit the three (3) churches during Holy Thursdays and spent Good Fridays on the beach – lazy as a bee! A lot do not know but I can say with pride that I was instrumental in making those parties happen back then and maybe what it is today. On that island – in Sta. Fe, Bantayan Island.

Later part of 2003, I, Juel Zoleta and the rest of the Local Ground-New Cebu Music pioneers formed Cebu Music Factory. (

There is life after the beer as I spent the next three (3) months as Senior Specialist for Corporate Marketing of Globe Telecom covering Western Visayas. I resigned! There are things better left unsaid. But that bastard! He was such a dirty bastard himself! He had his time. Much worst than mine combined!

It was during this period that me and Mael Lavares started Cebu DJ Centrale Services. (

I had stints as Sales and Operations Manager for Cebu Club Fort Med Resort, Boljoon, down south and Resort Operations Manager for San Remigio Beach Club, San Remigio, up north. Currently, I’m a Marketing Communications Officer in one of the top local IT companies in Cebu.

I have four (4) kids – Andre (April 19, 1997), Seona (February 25, 1998), Mellissa (September 25, 2002) and Summer (March 24, 2006). Not the usual family as they are only related through me. To the moms, thank for bringing life to angels!

Don’t look at me as if I’m the only person in this kind of situation because I’m not! I am proud of my kids and it will stay that way always! I admit I have my shortcomings and failures as a father but I know one day, I’ll make it up to them if only the people around them would permit me.

I can play games if you want me to. I can be a loyal friend. I will die for what I believe in and I can stand up for the person I love. I can shoot you if I have to but I’ll cross the bridge when I get there. To all those I’ve hurt or had misunderstandings before, my sincerest apologies. As they say, to err is human and to forgive is divine.

I’m back to ground-zero and keeping my fingers crossed that God will give me a chance for redemption. Never too late to change. Never too late to pull myself up and start life over again. I’ve seen the darkest and worst part of me. No regrets. Just memories. More importantly, lessons!

My life is somehow going around in circles but I know everything will fall in its proper place in God’s time. I am no religious but I’m a firm believer. My faith is strong and I pray for safety and good health for all those close to my heart. I’m grateful for all the blessings but in the end, whatever comes my way, let His will be done.

Presently, I’m happy because I know I’m being loved!

Don’t judge me because of my past and as if I’m the lowest human standing and moving around on this planet. First, take a look at yourself and ask – Who am I? Know yourself before you judge me. Know the real you! Scared to admit and face the truth?

So, what’s your story?


El poder de la palabra… Fevereiro 3, 2008

Filed under: Historical — looking4good @ 3:24 pm
Luego de mi viaje por Egipto, todo lo relacionado con esta cultura, ejerce un poder especial sobre mí, y me encanta todo lo nuevo que descubro sobre este pueblo sabio y milenario.
El egipcio antiguo tenía una visión de la realidad que, bañada por la magia no tiene nada que ver con la mentalidad que poseen los hombres modernos.
En época de los faraones, las creencias de que los individuos estaban dominadas por los misterios de la religión, de los rituales y de la magia, hacía que todo adquiriese un sentido transcendental que en nuestros tiempos, dominados por un modo de vida subordinado al pensamiento científico y tecnológico… hemos perdido.
Un poco de “magia” en nuestras vidas, nunca está de más…
Dentro de su mundo los egipcios pensaban que “la palabra” poseía un intenso poder mágico, gracias al cual los sacerdotes, buenos conocedores de la naturaleza de los hombres y de los dioses, podían realizar peticiones nombrando tal o cual cosa o persona… y ésta sucedería… sin más.
El propio rey, cuando deseaba algo, lo ordenaba a través de sus palabras; esas órdenes eran obedecidas de inmediato por los hombres, de modo que la palabra del faraón, dios en la tierra, iba creando la realidad, día tras día.
La creencia egipcia de que si “algo o alguien” era nombrado, con el tiempo… sucedería, era considerado como una especie de realidad-mágica, difícil de asimilar hoy en día, pero muy aceptada hace 3000 o 4000 años.
Lo malo es que en determinado momento esta etapa de prosperidad, lujo y creencias desapareció por completo de la faz de la tierra… sin dejar rastros del porqué…
Dentro de las creencias mágicas sobre el nombre, pensaban que éste venía a individualizar a cada persona de una manera única e inequívoca. El destino de cada hombre estaba unido totalmente a su nombre.
Por las dudas de que una época similar vuelva… tan misteriosamente como se fue, yo… te nombro mentalmente… para que en algún momento… “seas”.

Janeiro 15, 2008

Filed under: Educational,Historical — looking4good @ 1:36 pm

توني كليف
1917 – 2000

زوار مدونتي الأعزاء
بناءً على طلب بعض الأصدقاء
الأن يمكنكم تحميل كتاب
رأسمالية الدولة في روسيا
لـــــ توني كليف

فقط اضغط على الرابط التالي
اضغط هنا

رابط اخر لتحميل الكتاب
اضغط هنا

الكتاب بصيغة
Adobe Reader
يمكنكم تحميل البرنامج بالضغط هنا

أتمنى أن يكون الكتاب مفيداً لكم

تعريف بالكاتب

ولد توني كليف، أو إيجال جلاكشتاين، مؤسس تيار الاشتراكية الأممية، لعائلة صهيونية في فلسطين. وعندما كان طالبا في المدرسة كتب موضوعا تساءل فيه حول سبب عدم وجود طلاب عرب في مدرسته. كان رد فعل المدرس أن وصفه بالشيوعي، …. ولم يكن كليف قد سمع بهذا المسمى من قبل ولهذا بدأ بالبحث عن معناه. واكتشف في مراحل لاحقة أن هناك شيء مختلف عن شيوعية الاتحاد السوفييتي. كما اكتشف أن الصهيونية والشيوعية الحقيقية يمثلان قطبين متناقضين. الشيوعية التي تبناها كان لها معنى خاص في فلسطين، فقد كانت تعني دعم العرب في نضالهم ضد الإمبريالية البريطانية التي تحكم فلسطين، وكذلك النضال ضد قيام الدولة الصهيونية، أما على المستوى الشخصي فكانت بمثابة إعادة النظر في الهوية، ليعلن بعد ذلك عن نفسه كفلسطيني يهودي

اختار توني كليف الذهاب إلى بريطانيا بعد قيام دولة إسرائيل، وأسس هناك حركة سياسية اشتراكية جديدة.
وحول العالم كان هناك الآلاف ممن تحولوا عن الصهيونية، وعبروا بقوة عن دعمهم للفلسطينيين. وكان هؤلاء هم القوة المضادة للتوجه السائد بين قيادات المجتمعات اليهودية في أوروبا الشرقية وأمريكا، الذين انصاعوا وانقادوا وراء ما تفعله إسرائيل

شكر خاص لكل من
الناشر الاليكتروني : (جريدة المناضل-ة) -المغرب
التعريف بالكاتب : (موقع مركز الدراسات الاشتراكية)- مصر


King Tut , The Egyptian Icon Novembro 9, 2007

Filed under: Historical — looking4good @ 1:10 pm

Nebkheperure Tutankhamun Egyptian (1341 BC – 1323 BC) was a Pharaoh of the Eighteenth dynasty (ruled 1333 BC – 1322 BC in the conventional chronology), during the period of Egyptian history known as the New Kingdom. His original name, Tutankhaten, meant “Living Image of Aten”, while Tutankhamun meant “Living Image of Amun”. He is possibly also the Nibhurrereya of the Amarna letters. He was likely the eighteenth dynasty king ‘Rathotis’, who according to Manetho, an ancient historian, had reigned for nine years—a figure which conforms exactly with Flavius Josephus’ generally accurate version of Manetho’s Epitome.

Tutankhamun was only 8 years old when he became pharaoh. He died 11 years later, at age 19. In historical terms, Tutankhamun is of only moderate significance, and most of his modern popularity stems from the fact that his tomb in the Valley of the Kings was discovered almost completely intact. However, he also is significant as a figure among those who managed the beginning of the transition from the heretical Atenism of his predecessors Akhenaten and perhaps Smenkhkare back to the familiar Egyptian religion.

As Tutankhamun began his reign at age nine, his vizier and eventual successor Ay was probably making most of the important political decisions during Tutankhamun’s reign. Nonetheless, Tutankhamun is, in modern times, one of the most famous of the pharaohs, and the only one to have a nickname in popular culture (“King Tut”). The 1922 discovery by Howard Carter of Tutankhamun’s nearly intact tomb (subsequently designated KV62) received worldwide press coverage and sparked a renewed public interest in ancient Egypt, for which Tutankhamun’s burial mask remains the popular face.

Sharm Of Egypt
WUB Chief


The Amputee of Athena street. Outubro 7, 2007

Filed under: Art,Community,Historical — looking4good @ 2:08 pm


Το σημάδι της μοίρας τον χτύπησε σκληρά στα χρόνια του μεσοπόλεμου. Ένδεκα χρονώ παιδάκι παίζοντας αλανιάρικα ξυλίκι στον Ταύρο κάτω από το Γκαζοχώρι πάνω στο κατάστρωμα της οδού Πειραιώς είδε να τούρχεται καταπάνω του ένα Γκαζοζέν μπαταρισμένο. Έδωσε σάλτο προσγειώθηκε στο πεζοδρόμιο, από τα λίγα που υπήρχαν τότε με εκτεθειμένα τα μικρά του δακτυλάκια να κρατιόνται από το ρείθρο του πεζοδρομίου. Ο πόνος της σύγκρουσης και παγίδευσης ήταν φοβερός, δεν έβγαλε άχνα είχε μείνει αναίσθητος. Κάποιοι καλοθελητάδες τον σαβούρωσαν άγαρμπα άφησε τα περισσότερα του δάκτυλα εκεί στην άκρη του πεζοδρομίου. Οι τότε γιατροί ανέλαβαν να καθαρίσουν τα ράκη. Ετσι έμεινε το 1931 μόνο με το δεξιό αντίχειρα. Του λείπανε 9 δάκτυλα , είχε το πόνο της ζωής του σαν αντίδωρο του παιγνιδιού. Ζούσε στον απόηχο , το χρονικό των παθών κα των πραξικοπημάτων της εποχής του μέσα από την μιζέρια της φτωχικής τους καταφρόνιας.
—Αει το καημενούλη τον έσφαξε η λυπησιά ενός θείου δικηγόρου.
Τσάκισε και βλαστήμησε άγρια, αυτά στις αλάνες τάχε μάθει φαρσί. Και μεγάλωσε πριν την ώρα του. Ηταν και η αυστηρή ματιά της μάνας του που του θύμιζε ότι ήταν ο μεγαλύτερος μιας πενταμελούς φαμίλιας με γερό μυαλό , ο πατέρας αλκοολικός ανήμπορος δέσμιος της άτακτης φυγής από το Σαγγάριο, επιλογές άλλων. Αυτός με το ένα δάκτυλο ήταν ανάγκη να μην φύγει από την πραγματικότητα., να παλέψει στο μεροκάματο, το ξυλίκι δεν θα το ξανάπιανε στα λαβωμένα του χέρια.
Τι δουλειές να έκανε με πέντε πόντους μικρότερο χέρι δεν αναρωτήθηκε ποτέ. Θελήματα στην Ευριπίδου και τη Σοφοκλέους, κουβάλημα χαμάλη στην αγορά, τα ψώνια στις παστρικές που τόνε κάνανε χάζι ,είχαν πάντα την μεγαλοψυχία τα κορίτσια της οδού Αθηνάς και το νάζι να τον μαγεύουν. Σε οκτώ χρόνια του δόθηκε η ευκαιρία να ξεφύγει από το μεροκάματο, να πάρει εμπόρευμα και να στήσει την δική του επιχείρηση, μην φαντασθείτε εγκαίνια παπάδες και άνθη. Έστησε καροτσάκι με εμπορεύματα στο δρόμο. Οι εισπράξεις έρεαν, το εμπόρευμα ανανεώνονταν τα κορόιδα του βουητού της αγοράς πάντα πρόθυμα να τα στάξουν. Είμαστε στην περίοδο Μεταξά, οι τιμές των γεωργικών προϊόντων παγώνουν στα χαμηλά, το λιανεμπόριο προστατεύεται πατερναλιστικά από το κράτος. Λίγο μπούκωμα στο κρατικό μηχανισμό και οι δρόμοι του κέρδους είναι ανοιχτοί. Ο πόλεμος τον βρήκε στα μετόπισθεν με ακίνητα, την οικογένεια βολεμένη στους Αμπελόκηπους πιά και τις αποθήκες γεμάτες καλούδια για ανταλλαγές.
Μιά στρατιά πειναλέων στη κατοχή δουλεύουν πιά για αυτόν, μεθόδους και τρόπους άσε μην το συζητάμε καλύτερα. Στου Λαΐνου το εστιατόριο κανόνιζε τις δουλειές πληρωμή πολλές φορές ευεργέτημα ένα πιάτο φασολάδα, το στρατηγείο στήθηκε Αθηνάς και Ευριπίδου ψηλά σε ένα δίπατο που δέσποζε τότενες, τρία συνεχόμενα διαμερίσματα.. Οταν τα παλικάρια πολεμούσαν στα βουνά τα χαμίνια της δούλεψης του έστρωναν παιγνίδι παπατσίδικο με την πείνα και την ανάγκη των αστών, περιουσίες άλλαζαν χέρια στο πιτς φυτίλι για ένα ντενεκέ λάδι. Η τύχη και η αρπαχτή ήταν οι θεές του μικρού του βασιλείου. Ισορροπιστής και με σωστές επιλογές ανθρώπων ήταν ο μόνος που ήξερε τους πάντες με το μικρό τους όνομα και τις αδυναμίες τους, αλλά τον φώναζαν σεβαστικά για το παράστημά του «Ψηλέ». Είχε ένα πρωτοπόρο θάλεγα κυνισμό για την βρωμιά της αγοράς να κατανέμει τα κέρδη, ήξεραν όλοι αυτό που έπρεπε να ξέρουν, λίγα και σταράτα, έδινε την εντύπωση του πιο δίκαιου ανθρώπου μέσα στον εμφύλιο, ίσως και να ήταν, απλώς δεν ήταν φαταούλας.
Με αριθμητική και νιτερέσο ντομπροσύνης μονά εφόδια, έβγαλε όλα τα πτυχία στο πανεπιστήμιο της αγοράς. Οταν οι κλίκες των πολιτικών δίδασκαν διχόνοια και περιφρόνηση, αυτός και το συνάφι του λειτούργησαν σαν βαλβίδες ασφαλείας. Ολοι οι κυνηγημένοι στο φρουτεμπόριο, οι ανανήψαντες στους ξηρούς καρπούς, οι δηλωσίες στα εποχικά εδώδιμα, οι Πειραιώτες στη ψαραγορά, οι Θεσσαλοί και Ηπειρώτες στα κρέατα, κάποιοι με αντοχές στην οικοδομή ή ξενιτεύτηκαν με μπάρκα που βοήθησε εκείνος με τις γνωριμίες του. Ξέρετε εσείς καμμιά καλύτερη ασφαλιστική δικλείδα κοινωνικών αναταραχών από τον υπόκοσμο;;
Τα αόρατα τσακισμένα του δάκτυλα μοίραζαν και έκοβαν την κολτσίνα της καθημερινής αναγκαιότητας.
–Δεν αδιαφόρησα για κανέναν, εξόν το ΙΚΑ, δεν ήμουν δα και το απακούμπι των γηρατειών τους, τους ήθελα ζωντανούς και χρήσιμους με ζεστό χρήμα στη τσέπη. Δεν πήγα να προσπέσω σε γραφείο πολιτικού ποτέ, τι να τους κάνω τους μακελάρηδες, τους είχα συνέχεια μέσ’ στα πόδια μου.
«Μετά το 1967 μπήκαν σιγά σιγά τα άλλα κόλπα . Γίναμε πολλοί και χάλασε η πιάτσα». Δεν χρειαζόταν νάσαι αριστερός ή κεντρώος για να σου πάρουν το αμόρε ή το σπίτι, μπορούσαν και οι τράπεζες με χρέη στο μπάμ και κάτω» Ο τζόγος φούντωσε, έσβησαν αξίες και οικογένειες. «Το χρήμα δεν ήταν πιά για ρεγάλο στη ρομβία και για τσάρκα στα Φάληρα, ήταν για να φουσκώνουν οι Ξυγκάτοι, τα λάχανα έφευγαν πιά στην Ελβετία.»
Το δίκτυο με τα καροτσάκια στις γωνιές των δρόμων λειτούργησε μέχρι το 1985 περίπου.
«Σήμερα τι μούρη να πουλήσεις πιά στην πιάτσα όταν οι κλεφτοκοτάδες έγιναν καταπατητές δημοσίων εκτάσεων, με συμβολαιογράφους και δικαστές στο κόλπο, οι μπάτσοι ρυθμίζουν το τζόγο και τις γυναίκες οι θεατρίνοι κανοναρχούν τα ταξί και τα φορτηγά και τη κόκα την φυλάνε σε θυρίδες οι τράπεζες!»
Έγινε κονσέρβα πολυτελείας ο παράς δεν κυλάει πιά στη Βαρβάκειο Δημοτική Αγορά. Το εμπόριο είναι τώρα ανάπηρο ,εισαγωγές χωρίς ντόπια παραγωγή, ιδρώτας και ρίσκο για μιά ακάλυπτη επιταγή.